HSV DUNO 24-11-1923

[SpurS]

Heeft u informatie, vragen of foto's over HSV DUNO plaats ze dan hier

[Daan de Ligt]

Dit is Duno

Wat is Duno eigenlijk voor een voetbalvereniging en waarin onderscheidt Duno zich van andere voetbalverenigingen? Geen vragen die gemakkelijk zijn te beantwoorden, maar ik zal toch een bescheiden poging wagen.

Om Duno een beetje te kunnen doorgronden, zal ik toch iets over het verleden dienen te vertellen. Want net als mensen, wordt ook een voetbalclub tijdens het leven gevormd en die vorming begint uiteraard al in de wieg.

Praten over vroeger, dat is eigenlijk iets voor oude mensen. Maar Duno is dan ook al een oude eerbiedwaardige Haagse dame, een dame die op 24 november 1923 het levenslicht zag. Toch gaat de geschiedenis van Duno eigenlijk nog iets verder terug, want voor 1923 bestond er al een vereniging die luisterde naar de fraaie naam TOGO. En nee, die naam had niets met een Afrikaans land te maken, maar stond voor Tot Ons Genoegen Opgericht. Echt genoegelijk was het blijkbaar bij TOGO niet, want een zestiental jonge heren was het niet met de gang van zaken binnen die vereniging eens en besloot zelfstandig verder te gaan onder de naam Duinoord. En we weten het natuurlijk allemaal: later moest die naam worden aangepast, omdat er een paar jaar eerder al een vereniging met dezelfde naam was opgericht. De oplossing was overigens simpel, men liet gewoon een paar letters weg en zo werd Duinoord Duno. Tegenwoordig noemen we het weglaten van een paar letters in een woord ‘turbotaal’ (bijvoorbeeld aso, brabo en afko). Duno had dus al vroeg de turbo uitgevonden en dat hielp zeker mee om vaart in de ontwikkeling van de club te krijgen. Jazeker, de beginjaren verliepen moeizaam, maar dankzij het kordate optreden van ene Piet Nieuwenhuijsen bleef Duno bestaan, al zakte de korfbalafdeling die Duno rijk was na een aantal jaren helaas wel door de mand. Al in 1932 promoveerde Duno uit de H.V.B. (Haagse Voetbalbond) naar de vierde klasse van de K.N.V.B. en het scheelde maar weinig of al na een paar jaar promoveerde Duno naar de derde klasse van de KNVB. Op 17 mei 1936 moest op het veld van het Haarlemse EDO een beslissingswedstrijd worden gespeeld tegen Alphia. Duno was veel sterker dan de Alphenaren -althans zo stond vermeld in een voorloper van Dunovum uit 1936-, kreeg kans na kans, zag twee treffers afgekeurd, miste zelfs een strafschop, maar ging vijf minuten voor tijd toch het schip in. Duno bleef dus voorlopig even vierdeklasser, dit tot groot verdriet van de toenmalige scribent.

‘Duno verkreeg een merkwaardige reputatie als leverancier van goede voetballers’, meldde een verslaggever in de Haagsche Courant van dinsdag 17 november 1953. Hij noemde als voorbeelden Joop Walhain, Bob Stam, Daaf Westhoven en Joek Brandes. Bob Stam slaagde er zelfs in om het Nederlands elftal te bereiken, al speelde hij toen niet meer voor Duno. Hij was overigens niet de enige Duno’er die in oranje speelde, want ook een aantal Duno-dames wist het later zo ver te schoppen, ik noem hier als voorbeelden Monique de Groot-Mars en Sandra van Zijl. Ook mag zeker niet onvermeld blijven dat Duno een van de eerste Haagse voetbalclubs was die begon met junioren-elftallen. De jeugdopleiding van Duno leverde flink wat talenten op die hun weg naar hoger spelende amateurclubs en soms zelfs het betaalde voetbal wisten te vinden. Zonder te overdrijven mag er gesteld worden dat het Duno-terrein in de loop der jaren een kraamkamer van voetbaltalenten is gebleken. En nog altijd is de jeugdafdeling vermaard in de regio Haaglanden en zelfs buiten die regio. Bekend tot zelfs buiten de landsgrenzen waren de internationale jeugdtoernooien die Duno in het verleden organiseerde. Clubs als Ajax, Feyenoord, PSV, ADO Den Haag, Anderlecht, Wolverhampton Wanderers enz. stonden te dringen om hun voetbalkunsten bij Duno te mogen vertonen.

Duno is van oorsprong een zondag-vereniging, toch werd kort na de tweede wereloorlog een zaterdagafdeling opgericht. Toen een aantal ex-profs van Holland Sport koos voor Duno-zaterdag, kwam die afdeling in de lift, de derde klasse werd bereikt. Maar met die derde klasse nam Duno geen genoegen, want in 1982 bereikte Duno onder leiding van de enthousiaste trainer Ton Beije zelfs de tweede klasse. In een spannende nacompetitie werden achtereenvolgens ARC (1-2) en ’s-Gravenzandse VV (3-1) verslagen. Als we bedenken dat er in die tijd nog geen hoofdklassen op zaterdag bestonden, zegt dat genoeg over het niveau van Duno in die jaren. En nee, natuurlijk ga ik geen namen noemen van dit legendarische voetbalelftal, want stel dat ik namen als bijvoorbeeld Peter Pije en Fred van Huijzen zou vergeten te noemen, het leed zou voor mij niet te overzien zijn. Bijna werd het een paar jaar later nog gekker, want onder leiding van trainer Wim de Jong slaagde Duno er zelfs bijna in om de zaterdagse voetbalhemel (toen de eerste klasse) te bereiken. Helaas ... helaas ... Vitesse Delft bleek die voetbaljaargang toch net iets sterker, Duno eindigde slechts als tweede. Daarna ging het rap bergafwaarts met het vlaggenschip, een degradatie naar de catacomben van het zaterdagvoetbal dreigde, maar door de inzet van trainer Machiel den Heijer (een speler uit het wonderteam uit de jaren tachtig) werd deze ramp voorkomen. Onder leiding van Pierre Schultz bereikte Duno zelfs weer de derde klasse. En jawel, in het seizoen 2006/2007 werd Duno onder leiding van trainer Jan Linkerhof glorieus winnaar van de nacompetitie door in de finale Be Fair te verslaan, die winst betekende promotie naar de tweede klasse.

Dit over het verleden van Duno. Duno wil dat verleden niet vergeten en daarom speelt de club ook nog altijd in dat door sommigen verfoeide klassieke groen-zwarte tenue, ook als is dat tenue dan nu wel enigszins gemoderniseerd en verfraaid. Ook hecht Duno nog steeds veel aan normen, waarden en omgangsvormen (is dat eigenlijk ouderwets?). Maar Duno heeft niet alleen oog voor het verleden, Duno heeft de blik stevig op de toekomst gericht. Als er nieuwe ontwikkelingen zijn, dan staat Duno voorop. Zo had Duno al een prima verzorgde website, toen veel andere clubs nog in het papieren tijdperk bivakkeerden. En kijk eens naar dat nieuwe complex van Duno. Duno mag zich nu zelfs trendsetter noemen, want nog nooit is zoiets in Nederland gepresteerd. Nee, Duno zal op voetbalgebied nooit tot de voetbaltop gaan behoren, want Duno betaalt niet aan spelers en Duno kijkt niet alleen naar het eerste elftal. Ieder lid is bij Duno belangrijk, ieder lid moet hij bij Duno naar zijn of haar zin hebben. Uiteraard is voetbal bij Duno het belangrijkst, maar ook een goede sfeer mag zeker niet vergeten worden. Een toekomstige hoofdklasser is Duno dus niet, maar laat Duno maar schuiven. Als veel toppers van nu tobbers geworden zijn, dan is Duno nog steeds een weliswaar hoogbejaarde, maar kerngezonde en levenslustige dame die reikhalzend uitkijkt naar het jaar 2023.

Daan de Ligt

[Daan de Ligt]

DUNO promoveert naar de tweede klasse door in de finale van de nacompetitie te winnen van Be Fair (seizoen 2006/2007).

[Daan de Ligt]

Beelden van de opening van het totaal vernieuwde sportcomplex van DUNO in 2007.

[Daan de Ligt]

De clubgebouwen van DUNO vroeger en nu.

[Daan de Ligt]

Het eerste elftal van DUNO in 1924, precies 1 jaar na de oprichting van de vereniging.



DUNO was een van de eerste verenigingen in Den Haag met een jeugdafdeling. Op bovenstaande foto ziet u een jeugdelftal uit 1929.



Het eerste zaterdagelftal van DUNO (seizoen 1963-1964).

[Daan de Ligt]

Voor het filmpje 'de Haagsche Sportvereeniging DUNO in den vorigen eeuw, klik op de volgende link http://nl.youtube.com/watch?v=QeDky78M8U0

[rob]

Van H.s.v. Duno hebben we via Daan de Ligt heel veel schitterende oude foto's uit de jaren 20 en 30 mogen ontvangen.

Al deze foto's slaan we op in onze archieven en we gaan hier in de toekomst nog wat moois mee doen.

Bij deze alvast een voorproefje:



H.s.v. Duno jeugdelftal uit 1926



Spelfragment Duno-Sparta (1-5) op 28 maart 1926

[rob]

H.s.v. DUNO 1 seizoen 1984-1985

Op de foto rechts herkenbaar de toenmalige trainer Ton Beije.

[rob]

DUNO 1 Zaterdag seizoen 2003-2004