Het moet mei 1975 geweest zijn dat Aad de Mos, mijn trainer op dat moment bij Wilhelmus, bij mij thuis kwam en vroeg om bij de Valkeniers te komen voetballen. Hij zou toch geen groot vogelliefhebber zijn, maar het bleek gelukkig een voetbalclub te zijn. Een club waar ik nog nooit tegen had gespeeld en ook niet wist waar het lag. Op het examenfeest van de Havo vertelde mijn klasgenoot op de Havo en voormalig Laakkwartierspeler Peter Meefout dat hij ook bij de Valkeniers ging spelen, dat wordt nog leuk dacht ik toen. Een goede keuze is het geweest. Een voetbalclub waar ik geweldige herinneringen aan heb. Ook al was het een club die slechts eerste klas Haags speelde. Zo heette die afdeling toen .
Valkeniers 1 seizoen 1975-1976
Het was best een hele stap om van de een na hoogst spelende club, Wilhelmus 1e klasse KNVB, naar een van de laagst spelende clubs, de Valkeniers, te gaan, maar achteraf was het zeker waard geweest.
Ik had geen idee wat voor een club het was ,maar ik maakte toch de stap, mede doordat, zoals ik in mijn eerste boek reeds had vermeld, Aad de Mos mij besmet had met het voetbalvirus en ik huizenhoog tegen hem op keek en niet alleen vanwege zijn lengte. Bewondering, respect en vertrouwen waren de woorden die in mij op komen als het over Aad de Mos ging. Hij was ook onderwijzer en trainer en dat pad zag ik ook voor mij weggelegd, al was ik pas 20 jaar.
De Mos slaagde er bij de Valkeniers in, om ons te laten geloven dat wij zeer professioneel voetbal gingen spelen en dat de trainingen ook zeer gericht werden. Samen met Peter Meefout was ik gewend om voor een gevulde koek en een Exota te spelen bij Laakkwartier, evenals de andere spelers bij Laakkwartier.
Wij gingen inderdaad zeer gericht gingen trainen en voetballen, ook voor de spelers die het jaar ervoor reeds in de selectie van de Valkeniers zaten en sommigen hadden geen idee wat er allemaal ging komen met deze trainer. Ik wist het al natuurlijk, had twee jaar bij Wilhelmus gespeeld, dus wist wel wat er ging komen. Op de eerste trainingsdag stuurde hij al twee spelers weg want die stonden te kletsen en een balletje hoog te houden, terwijl De Mos iets uit stond te leggen. Hij stuurde ze zonder pardon naar de kleedkamer, want wij waren toch op weg naar een semi professionele voetbalselectie en daar kon hij twee Valkeniers coryfeeën niet bij gebruiken. Met hangende pootjes sloften zij richting de kleedkamer. Ja, de toon was gezet.
De voorbereiding liep niet helemaal naar wens. We verloren wedstrijden tegen Delft met 9-0 en DWO met 6-0. Die Meefout lag te schelden in de goal, niet normaal, die kreeg even 15 doelpunten tegen in twee wedstrijden. Maar de Mos bleef er erg rustig onder en ging gewoon door met zijn manier van werken. Dat wordt nog wat dacht ik bij mijzelf. We hadden echt goede voetballers lopen zoals Jan van der Berg (RVC), Wim de Blok (HMSH), Daan Regeer (ODB), Peter Meefout en een aantal zeer talentvolle jonge spelers van de Valkeniers, zoals o.a. ,Kees Metselaar, Hein Bayer, Leo Thierry en Peter Hanselaar. Maar De Mos slaagde erin om ons te laten geloven dat wij zeer professioneel en gericht voetbal gaan spelen.
Meefout werd trouwens eens helemaal gek gemaakt tijdens een training in de voorbereidingsperiode op het Bezuidenhout. In die tijd mocht je meestal in het begin van de voorbereiding niet op de velden van de consuls, daar het al weken was ingezaaid. Of zij dit expres deden is mij niet helemaal duidelijk, maar in die tijd gingen de clubs veelal naar het strand of in de bossen bij Meijendel trainen. Zo ook die keer. Er was per ongeluk een bal middenin een vijver terecht gekomen, die bal kostte volgens Aad meer dan honderd gulden en dat was natuurlijk zonde. “De Meef” dook, zonder na te denken, daarop gewoon de vijver in om de bal op te halen, tja Aad de Mos kon je wel gek maken .
Zelf had ik wel even geroken aan het professionele amateur voetbal bij Wilhelmus, toen nog spelend op het 1 na hoogste niveau (zeg maar de huidige derde divisie), maar bij de Valkeniers ging Aad een stapje verder. Dat seizoen gingen we driemaal op trainingskamp, tweemaal zelfs voor een normale reguliere competitiewedstrijd, heel apart voor die periode en eenmaal voor de beslissende kampioenswedstrijd tegen DZS. We hadden volgens mij zelfs vier verschillende tenues in diverse kleuren, nieuwe hesjes, pionnen en nieuwe ballen, voor die tijd ook niet gewoon. Meestal werden de ballen aan het begin van de voorbereiding bekeken of er nog leven in zat en kwamen er een paar oude wedstrijd ballen bij, zo ging dat meestal in die jaren, maar niet bij de Valkeniers. We deden allerlei uitstapjes en kregen voor een 1e klas Haags cluppie veel interesse van de plaatselijke pers (Haagsche Courant, Het Binnenhof en het Vaderland) .
Ondanks dat professionele was ik eens bij Aad op visite met mijn toenmalige vriendin en hij vroeg wat ik wilde drinken. Ik vroeg wat fris, wilde professioneel zijn en hij gaf mij gewoon een fles bier, rond half twaalf wilde ik naar huis, maar hij zei: Ga je normaal ook zo vroeg weg uit de Romanov’s, een bekende bar uit die tijd en ik moest blijven zitten. Het was gezellig en bleef tot een uur of twee gezellig over, voetbal kletsen, logisch. De volgende wedstrijddag zei hij niets tegen mij, ook niet tijdens de bespreking. Heb toch niets verkeerds gezegd die avond dacht ik, maar vlak voor de wedstrijd knoopte hij goed in mijn oren dat ik mijn benen uit mijn reet moest voetballen anders kon ik lachen, ja dat soort dingen kon ik later goed gebruiken tijdens mijn trainersloopbaan. Ja, het was een mooie tijd.
Heel Den Haag speelde tegen ons, die dik betaalde voetballers van de Valkeniers. Men dacht geloof ik dat wij allemaal in een oranje BMW reden en een bontjas hadden, maar dat was slechts alleen Aad. De meest gekke verhalen deden de ronde, maar Ik reed gewoon als student rond in een 15 jaar oude Volkswagen zonder bontjas, wat trouwens wel handig was geweest in die VW Kever want de verwarming deed het nooit. Maar helemaal voor niets was ik natuurlijk niet naar de Valkeniers gegaan. Al zijn al die verhalen over enorme geldbedragen absoluut niet aan de orde. Naar mijn mening waren er maar een paar die wat toegeschoven kregen, maar er werd totaal niet over geld gesproken. Er werd, zoals ik al eerder aangaf, wel erg aan de faciliteiten voor de selectie gedaan .
Sommige tegenstanders speelden alsof hun leven ervan af hing, ze zouden toch niets in hun neus hebben geduwd in die tijd? Leek mij sterk ,maar ging toch twijfelen ?
Het was gewoon erg leuk om deel uitgemaakt te hebben van die aparte periode uit mijn en zeker de Haagse voetbalperiode. Met natuurlijk het kampioenschap tegen DZS op Ockenburgh. Ook dat weekend waren we op trainingskamp geweest voor die belangrijke kampioenswedstrijd. Tja, heel professioneel voor de begin jaren zeventig.
Ik weet zeker dat Aad de Mos, die daarna toch wel het een en ander heeft meegemaakt in de Nederlandse en Europese voetballerij, nog steeds met heel veel plezier aan deze periode terug denkt. Zeker zijn eerste kampioenschap en daarna nog een promotie, tja het was een bijzonder periode.
Het leuke is dat wij allemaal dit soort herinneringen van vroeger koesteren en ik kan gelukkig zeggen dat ik deelgenoot was van een zeer aparte periode uit het Haagse amateurvoetbal. Een periode waar veel oude Haagse voetballiefhebbers nog steeds over praten op de Haagse voetbalvelden, natuurlijk vooral de ouderen.
De naam de Valkeniers hoor ik dan ook regelmatig terug bij gesprekken in de kantines. Ja, het was een mooie periode en ik denk dat vele oud voetballers ook dit soort herinneringen blijven koesteren over die geweldige tijd die zij hebben meegemaakt bij hun cluppie.
Jan Linkerhof
21-09-2026
