In november is het alweer 19 jaar geleden dat ik startte met een website over onze mooie Haagse voetbalhistorie. Als simpele “zaterdagvoetballer” heb ik in al die jaren mooie en unieke voetballers mogen ontmoeten. De één had ooit in de top van het Haagse voetbal gespeeld, de ander weer in de Haagse Voetbal Bond (HVB). Al die mensen hebben (hadden) een aantal dingen gemeen. Sowieso keken en vertelden ze allemaal met veel liefde over hun voetbalverleden en wat mij ook opviel is dat bijna al die spelers, dus van de top tot en met de HVB, elkaar kenden en met veel respect met elkaar omgingen.
Foto van Peter Oliehoek die ik ooit via de mail va hem ontving met daarbij de volgende typische tekst van hem; “Hallo Rob, niet dat ik zo gek ben op mijn zelf, maar ik vond deze foto nog uit de beginjaren van de nieuwe velden bij Kijkduin. Rechts Zwart Blauw en daarnaast van Kranenburg. Groeten Peter
Bij veel van al deze oud voetballers kwam ik thuis of ze kwamen bij mij langs. Ze hielpen mij met een stukje historie over hun zelf of over hun geliefde voetbalclub. Er ontstond een band. Of we elkaar nou vrienden of kennissen mogen noemen dat weet ik niet. In het Haagse voetbalwereldje is dit wel anders. Zodra je elkaar weer tegen komt dan voelt dat gelijk weer goed, de één omhels je, de ander begroet je vriendelijk en je raakt meteen weer in gesprek over vroeger.
In de loop der jaren zijn veel van die vrienden / kennissen overleden. In het begin trok ik me dit nog enorm aan maar op een gegeven moment ben ik daar harder in geworden. Dat moest ook wel nadat ik zelf tot tweemaal toe de dood in de ogen had gekeken en daar een flinke burn-out aan had overgehouden. Zelden ging ik nog in op een uitnodiging van een begrafenis of crematie en alleen als de familie het wilde zette wij nog een bericht over het overlijden op de site. Op onze Facebookpagina plaatsen nog wel regelmatig een bericht van het overlijden van een voetballer uit de Haagse regio. We zien en merken dan toch ook dat wij daarin een verbindende factor zijn geworden tussen al die voetballers uit ons Haagse voetbalverleden.
Zoals dus gezegd, ik ben harder geworden in het verwerken van een overlijdensbericht. Marco Borsato zong het ooit; “even slikken en weer doorgaan”! Maar toen ik zaterdagavond het bericht binnen kreeg dat Peter Oliehoek op 73-jarige leeftijd is overleden knakte er wel wat bij mij. Ik kon hiervan niet slapen en ben maar “in de pen gekropen” om hier dit stukje over te schrijven.
Peter Oliehoek heb ik al in de beginjaren van onze website leren kennen. Eerst via de mail en later ontmoette we elkaar regelmatig. Peter heeft ons geholpen met veel historie en aan foto’s van zijn geliefde voetbalclub Zwart-Blauw. Hij praatte nooit over zich zelf maar wel altijd vol liefde over zijn v.v. Zwart-Blauw, de Haagse voetbalclub die tot de opheffing (fusie) in 1986 op Kijkduin speelde.
Later vernam ik pas van andere oud spelers dat Peter een geweldige spits was die zo het betaalde voetbal had kunnen halen maar zijn club altijd trouw bleef. Hij speelde meer dan 500 wedstrijden in het eerste elftal van Zwart Blauw en kende hiermee twee hoogtepunten. In het seizoen 1976-1977 de 3-2 (2 doelpunten van Peter) beslissingswedstrijd om het kampioenschap in de zondag 1e Klasse HVB tegen Te Werve en de op 10 mei 1981 4-3 (wederom 2 doelpunten van Peter) gewonnen beslissingswedstrijd om het kampioenschap tegen TEDO voor zo’n 2000 toeschouwers op Houtrust.
Na de fusie in 1986 vertrok Peter naar VIOS, de club waar zijn zoons ook lid van waren, en besloot hij om bij deze club in een lager elftal te gaan spelen.
Peter Oliehoek was altijd dol enthousiast over wat wij met de website deden. Ook was hij vaste bezoeker van onze Haagse Voetbalhistorie Toernooien. Een hele markante man met altijd een hoed op. Een persoonlijkheid ook met zijn zwarte (en later grijze) baard en enorme uitstraling. Op die toernooien merkte ik dat hij erg bekend was en vele voetbalvrienden had. Peter was ook sinds 1986 één van de initiatiefnemers van het tweemaal per jaar uit eten gaan met de oude Zwart Blauw boys. Tot 2026 heeft men dit volgehouden. Hij had mij daarvoor regelmatig uitgenodigd om daar dan een verslag van te maken. Ik ben helaas nooit op deze uitnodiging in gegaan.
Begin van dit jaar hadden we ons laatste mailcontact. Peter had in huis nog een kaartje gevonden van zijn keuringsbewijs. Voor de jongere generatie, vroeger moest je om de zoveel jaar eerst bij een officieel bureau gekeurd worden eer je weer mocht voetballen.
Via René Marquard vernam ik zaterdagavond van het overlijden van Peter. Na het overlijden van zijn vrouw Ellen, zo’n 7 jaar geleden, had hij iedere dag intens verdriet en keek hij uit naar de hereniging met zijn vrouw in het “hiernamaals”. Die wens is nu voor hem uitgekomen!
Peter bedankt voor al je hulp en je enthousiasme. Blij dat we in ons boek over Haagse voetballers nog een mooi artikel over jou hebben kunnen schrijven.
Zijn zonen Johan en Danny, overige familie en vele vrienden van Peter gecondoleerd en heel veel sterkte toegewenst met de verwerking van dit enorme verlies.
Peter Oliehoek (“Oilcorner”) R.I.P.
Foto uit 2012 bij Peter thuis in Pijnacker genomen door zijn vrouw Ellen
Rob Pronk
Website Haagse Voetbalhistorie
