Tegenwoordig zijn er allerlei voetbalwebsites die meestal door clubleden zelf geschreven verslagen publiceren, soms ook verslagen geschreven door een medewerker van zo’n website. Het is logisch in deze tijd maar ik heb toch erg hang naar het verleden. Tegenwoordig weet je al voordat de wedstrijd daadwerkelijk is afgelopen wat de eindstand is.
Maar in het verre voetbalverleden was de maandag een spannende dag, want dan kwamen de kranten uit met uitslagen en verslagen van alle gespeelde wedstrijden van dat weekend. Er waren in mijn tijd drie dagelijkse kranten, Het Vaderland, Het Binnenhof en de Haagsche Courant, elk met z’n eigen sportpagina’s met vele verschillende verslagen en reportages over het amateurvoetbal. Pagina’s vol. Maar ook in regionale weekbladen zoals de Groot Rijswijk en de Posthoorn. Lezers van de Haagse Voetbal Historie zullen dit beamen. En in de voorbereiding kwam er zelfs een hele voetbalkrant uit met interviews en selecties van alle amateurclubs. Geweldig was dat maar die tijd is voorbij. Helaas is het AD/Haagsche Courant tegenwoordig zeer zuinig in de berichtgeving over het amateurvoetbal. Zo zonde.
Het Binnenhof las ik altijd bij mijn buurvrouw die abonnee was op deze van oorsprong katholieke krant. Zo had ik dus dagelijks contact met de buurvrouw. Daar moet je niets anders achter zoeken, want de buurvrouw was ouder dan mijn eigen ouders en de moeder van de vriendinnen van mijn zus Elly. Dit dan terzijde.
Het Vaderland kocht ik in de winkel en de Haagsche Courant liep ik zelf tot mijn 21e (student). Ik verslond de reportages en wedstrijdverslagen. De kranten stonden zeker driemaal per week vol met interviews, reportages en voorbeschouwingen, op maandag, woensdag en vrijdag en veelal op dinsdag en donderdag nog interviews met Haagse amateurvoetballers of trainers. Vele Haagse voetballers kende ik van naam, prachtig. Er was geen ander medium dan de krant. Geen Teletekst, geen twitter of X, geen website, geen app, geen computer, geen directe radioverslagen, alleen de krant! Geweldig !
Er was ook nog de Ziekenomroep bij wedstrijden. Daar gaf ik mijn eerste interview ooit aan, na de wedstrijd Wilhelmus 1 – VUC 1, uitslag 3-0, waarin ik als 18-jarige linksbuiten de derde goal voor mijn rekening had genomen. Ik vertelde met een microfoon voor mijn neus aan de bedlegerigen in de ziekenhuizen op welke manier ik die goal scoorde en ook waarom ik van blijdschap in een plas ging liggen, waarna ik met kramp van het veld af kon.
Haagsche Courant
Vandaag de dag weet je al heel snel de uitslagen of de tussenstanden van de wedstrijden. Het is een heel andere tijd, alles gaat snel. Voordat jij na je gescoorde doelpunt terug naar je eigen helft gelopen bent, weten ze in Zuid-Afrika al dat jij de doelpuntenmaker bent. Want er staat altijd wel iemand langs de lijn die zo’n gebeurtenis via zijn electronical device de wereld instuurt. Maar of het ook echt leuker is, die supersnelle communicatie, ik waag het te betwijfelen..
Ik vond die spanning van wat er nu weer in de krant allemaal geschreven werd vroeger toch wel opwindender, dan de verhalen op de huidige websites. Ik kocht, voordat ik naar de academie ging, het Vaderland en zocht snel de sportpagina’s op. Een afwijking trouwens die ik nog steeds heb. Bij elke krant – voor zover ze nog bestaan – kijk ik als eerste altijd naar de sportpagina’s en pas daarna ga ik de krant van voren af aan verder lezen. Vroeger was het toch spannender . Hoe heeft Laakkwartier gespeeld en wie heeft er allemaal gescoord? Staan er foto’s in de krant van jouw cluppie, sta je er misschien zelf wel in? Tegenwoordig staan er honderden foto’s op allerlei websites. Foto’s van tientallen wedstrijden.. Ik vermoed dat veel spelers er niet eens meer naar kijken. Alles wordt gewoon, zoveel foto’s op voetbalwebsites, Instagram, Facebook, you name it. Elke dag biefstuk is ook niet alles, dus met die foto’s zal het wel hetzelfde zijn.
Ik verzamelde alles tijdens mijn voetbalperiode, zowel als speler en als trainer. Misschien ook wel een afwijking, maar ik vond het nu eenmaal belangrijk en leuk om dit voor later te bewaren. Tijdens het schrijven van mijn twee boeken heb ik dus veelal terug kunnen kijken naar mijn voetbalverleden en het voetbal van al die jaren. En het geeft mij nog steeds een fijn gevoel. Tegenwoordig zullen amateurvoetballers nauwelijks een plakboek bij houden, daar er weinig over hen geschreven zal worden. Het is misschien niet meer van deze tijd ,alles gaat tegenwoordig digitaal, dus plakboeken zijn er niet of nauwelijks meer.
Vroeger, ja vroeger, toen alles be… eh… ánders was, dan heden ten dage met al die verschillende media, die elke dag weer van alles op je afvuren aan zogenaamde nieuwsberichten. Ook bij het voetballen op amateurniveau heb je een groot aantal websites waar je allerlei informatie krijgt over spelers en andere betrokkenen. Regelmatig vind je er ook nieuws waar je nu niet echt op zit te wachten, maar de sites moeten gevuld worden. Mark Wotte adviseerde mij in het begin van mijn trainerscarrière dat ik moest proberen de regie te houden in de contacten met de pers, alleen was ik dat advies een keer vergeten en ik dank er dan ook gelijk mijn eerste ontslag aan., Een amateurjournalist vond het nodig om zogenaamde kritische noten op te nemen, die ik na nota bene na een interview van zeker drie uur bij mij thuis off the record had geuit. Terwijl dat totaal niet de insteek was geweest tijdens dat gesprek. Daar was ik dan lekker mee, eigen schuld, dikke bult. De technisch verantwoordelijke van die club gelooft nog steeds niet dat ik er totaal geen bedoelingen mee had, maar ach als ik nu maar weet hoe het werkelijk in elkaar zat. Had ik trouwens het interview maar eerst op moeten vragen om het te lezen, maar ik zocht er niets achter, vandaar dat ik het niet gevraagd had. En het kostte ook ooit mijn plek in het eerste van VUC als speler, werd in de rust na een waardeloze 1e helft van mij gewisseld. Een journalist stond bij de kleedkamer en vroeg of de tactiek geslaagd was. We stonden al met 0-4 achter en antwoordde dat de tactiek niet echt geslaagd kon zijn, erg ongelijk had ik dan ook niet, maar ook hier wist ik niet dat de desbetreffende journalist dit in zijn verslag van de volgende dag in de krant breed uit zou meten. Het was gelijk een aanstaande start van mijn aankomende trainerscarrière. Ben vrij snel na dit voorval bij mijn vriend Peter Meefout gaan assisteren bij het 1e elftal van Graaf Willem 2 Vac waar hij trainer was. Bij latere interviews heb ik veelal wel vooraf inzage in de tekst gevraagd. Maar tijdens mijn gehele carrière als voetballer en trainer had ik altijd hele goede ervaringen en relaties met journalisten. Ik ging uit van het feit dat zij ons nodig hadden voor hun werk en wij als speler en trainer hen nodig hadden om in de kranten of websites positief te verschijnen.
Met mannen als Wim de Lange, Erik Winkster, Dave Grondel, Martin van Zaanen, Dennis Jansen, Henk Ruijl (die het 1e interview met mij maakte als trainer) , Hans Kulk en zeker niet te vergeten André Buurman, nog altijd een goede vriend van mij, was het altijd geweldig en gezellig na wedstrijden of interviews. Nooit rare verhalen of kritische kanttekeningen. Tegenwoordig hebben al die clubs allemaal een eigen website waar zij hun informatie over de gang van zaken binnen de club publiceren. Zeker voor de lagere elftallen en jeugdelftallen is het prachtig, want daarover meldt de gewone krant zelden iets, dus voor hen zijn deze websites erg interessant.
Natuurlijk volg ik ook sites als Haaglanden Voetbal, waar ik met Ton Beije en anderen nog steeds deelneem aan de podcast – bijzonder leuk om te doen trouwens – en het Haags Amateurvoetbal van Arjan Groenewegen op de voet. Je wilt toch op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen in het Haagse amateurvoetbal, maar het nostalgische gevoel van al die kranten op maandag, woensdag en vrijdag blijft bij mij toch wel continu bovendrijven.
Ik kan mij zelfs nog herinneren dat er een heuse Haagse sportkrant op maandag werd uitgegeven, met veel pagina’s voetbal, onafhankelijk van andere dagbladen en onder redactie van voormalig chef-sport van de Haagsche Courant, Fred Racké en kunstrijdster Joan Haanappel die over de andere sporten ging. De kranten waren ‘op straat’ te koop, bij benzinestations en bij een groot aantal winkels. Het leven van die krant duurde niet helaas niet lang. Naar wat ik van een toenmalig journalist, destijds als verslaggever actief voor die krant heb begrepen, kocht de Haagsche Courant zoveel mogelijk exemplaren van deze voetbalkranten op, nog voordat ze werden gedistribueerd. Het gevolg, , weinig mensen konden de krant lezen, waardoor het nauwelijks bekendheid kreeg en ook geen adverteerders, In die tijd was er op sportgebied een enorme concurrentiestrijd tussen de dagbladen en duldden zij geen concurrenten. En dat is nogal vreemd, want zonder concurrentie verdwijnt de motivatie.
Het is jammer dat de stad Den Haag inmiddels bijna al zijn dagbladen kwijt is. Ja, AD/HC is er nog wel, maar die haalt het natuurlijk niet bij die ‘oude’ papieren Haagsche Courant, met elke dag vele pagina’s bommetje vol over het Haagse amateurvoetbal, nu het Binnenhof en het Vaderland er niet meer zijn. Tegenwoordig is er aan concurrentie geen gebrek, maar dan alleen maar digitaal. Iedereen kan een site opzetten en alles erop knallen wat hij of zij wil, betrouwbaar of niet. En al die interviews op die websites zijn veelal zelf geschreven. Als je dat leest, denk je dat het minimaal over topvoetbal gaat, en zijn al die (nieuwe) spelers multifunctioneel en tweebenig, terwijl het gewoon een interview is met een trainer uit de bodem van het amateurvoetbal. Je kunt het dus zo interessant maken als je zelf wilt. Zelfs het fenomeen fake nieuws heeft zijn intrede gedaan, ook op de diverse sport- en voetbalwebsites. Maar wat rest blijft toch de fijne herinnering aan al die dagbladen, die zeker door mij, maar ook door vele anderen uit de Haagse amateurvoetballerij gretig werden gelezen en verslonden. Alleen de website de Haagse Voetbalhistorie geeft je nog dat heerlijke nostalgische gevoel, waar wij met veel plezier steeds naar terugkijken.
Ja, je kunt toch best spreken van vroeger was het eigenlijk toch vele malen leuker!!
Jan Linkerhof
22-01-2026
