Sinds ik met voetbalpensioen ben gegaan als trainer sta ik tegenwoordig veel langs de lijn bij mijn kleindochters Quinty, Jazz Lynn en Jovana. Wekelijks verbaas ik mij dan ook over de reacties van de diverse ouders langs de kant van het veld.
Sinds januari 1967 bestaat Langs de Lijn, een prachtig radiosportprogramma. Aanvankelijk eenmaal in de week op zondagmiddag, tegenwoordig dagelijks, want er is elke dag sport en daarvan moet heel Nederland zeven dagen per week op de hoogte gehouden worden. Tenminste, dat vinden ze bij de NPO. Maar er is ook een andere Langs de Lijn. En die heb je maar één dag in de week. Godzijdank maar één dag in de week. Op de zaterdag, wel te verstaan. En dan met name in de vroege ochtenduren van de zaterdag. Waar die Langs de Lijn te volgen is? Op talloze voetbalvelden, vooral in de Haagse regio. En de presentator? Nee, geen Kees Jansma, Heinze Bakker, Govert van Brakel, Hugo Borst, Henry Schut, Ronald Boot en hoe heten ze dan ook allemaal. Nee, deze Langs de lijn die ik bedoel, heeft ontelbaar veel presentatoren en presentatrices. En je kunt ze samenvatten onder de noemer ‘Overspannen ouders’.
Heb je ze wel eens zien staan langs de lijn? Of nee, beter gezegd gehoord? Dat is me toch een kabaal. Ik verbaas mij er elke week weer over. Wat een geschreeuw en geblèr. Elke keer denk ik dat er wat ernstigs aan de hand is, maar er wordt alleen maar een voetbalwedstrijdje gespeeld tussen twee teams van meisjes en/of jongetjes van zeer jonge leeftijd. Het blijken de ouders te zijn die zoveel kabaal maken. Ouders die hun prinsjes (en tegenwoordig ook prinsesjes) de meest uiteenlopende aanwijzingen geven:
“Speel compact!” ” Linies moeten aansluiten!” ” “ “Draai open!” “Blijf in je zone!” “Kijk wat je achter laat “ En natuurlijk “Kantelen”
Ja, dat is zeer nuttige informatie, daar kunnen die spelers en speelsters wel wat mee. Wat denk jezelf! Wat is dat toch voor een vreemd fenomeen, al die krijsende ouders tegen kinderen van soms pas zes jaar? Willen zij hun kroost op die manier naar een plekje in het profvoetbal toeschreeuwen? Of proberen ze zo hun overtollige energie, maar misschien wel meer hun frustraties na een zware werkweek of een moeilijke huwelijksweek, kwijt te raken? Als ik die zielige mannetjes en vrouwtjes zo bekijk en aanhoor, vermoed ik het laatste.
Wat te denken als er toevallig iemand met een ADO-coachjas op het complex rondloopt? Dan stuiteren de ouders helemaal over elkaar heen en denken ze allemaal dat er een scout van ADO speciaal naar hun kind komt kijken. Veelal blijkt het een gewone fan van ADO te zijn, die zo’n jas heeft aangeschaft in de fanshop. Denken die ouders dan ook echt allemaal dat hun kinderen de top zullen gaan halen? Zien zij de portemonnee extra gevuld worden met voetbalcenten? Of zijn zij hun eigen frustratie eruit aan het schreeuwen, vanwege het feit dat zij zelf niet of nauwelijks iets bereikt hebben in het voetbal of dat zij überhaupt niet konden voetballen en nu als levensdoel hebben gesteld dat hun kinderen het wel gaan halen?
Trots lopen zij na een overwinning van de onder 8-3 of 13-2 ,zo heet dat tegenwoordig, rond over het complex en belonen hun kind met het dragen van zijn of haar tas. Ook al zoiets. Zijn ze misschien bang dat hun kind een hernia oploopt als hij zijn eigen tas moet dragen? Vaak zelfs zonder te douchen, ook lekker hygiënisch, en hun toppertje krijgt als beloning dan ook nog een Happy Meal aangeboden in de door hem zelf gekozen McDonalds, terwijl hun oogappel alleen maar oog heeft voor het schermpje op zijn telefoon.
Nee daar kom ik weer met mijn stokpaardje dat ik regelmatig in deze rubriek gebruik, dan was het vroeger toch wel wat anders en leuker. De vaders stonden lekker met elkaar te kletsen en keken naar hun zonen – er was in die tijd nauwelijks meisjesvoetbal – zonder zich schuldig te maken aan ongegeneerd geschreeuw. Ben blij dat mijn vader zich daar nooit aan schuldig gemaakt heeft. Hij was altijd trots op z’n zoon, maar liet dat nooit merken. Zo hoort het ook. Ik heb dan ook enorm genoten van mijn voetbaljeugd en de rest van mijn voetbalcarrière. Keek trouwens wel altijd of mijn ouders langs de lijn stonden, dat vond ik toch wel prachtig.
“Ouders, luistert,” zou Willem van Hanegem zeggen : “Laat kinderen toch lekker voetballen. Zorg dat ze veel plezier hebben én vooral houden van het voetbalspelletje. En bemoei je er nu eens niet mee. Je hoeft ze niet te coachen langs de lijn, daar zijn de coaches voor. En te troosten als ze niet hebben gewonnen en al helemaal niet als ze geen doelpunt hebben gemaakt.. Verliezen hoort bij de sport en bij het leven, daar leren ze vanzelf wel mee omgaan. Winnen, verliezen of gelijkspelen, dat is alles wat je kunt overkomen op een zaterdag. Laat die kinderen toch genieten van dat mooie spelletje met de bal. En gedraag je als ouders normaal langs de lijn.”
Ouders hebben ook een voorbeeldfunctie, maar zij vergeten dat veelal in hun blinde ambitie en fanatisme voor hun aankomende voetbaltoppertjes. Het is toch te gek dat er borden langs de lijn worden geplaatst om de ouders erop te wijzen dat voetbal een spel is, de begeleiders vrijwilligers zijn, de scheidsrechter ook maar een mens is en dat er op veld 4 vandaag geen Champions League gespeeld wordt. Je hebt ze misschien wel gezien, de de veelzeggende teksten op de borden bij onder meer Wilhelmus, DUNO en SEV. KNVB-tekstjes met een belerende bedoeling. Met de gedachte om op die manier de ouders in toom te houden. Wat een onzin, het moet toch niet veel gekker gaan worden.
Nee ouders, geef de voetbalsport weer terug aan jullie kinderen en laat ze lekker voetballen. Laat ze genieten van dit heerlijke spelletje en vooral dromen dat ze ooit in het Nederlands Elftal zullen spelen. Geniet gewoon van je kind en geef het goede voorbeeld. Nogmaals: het is maar een spelletje en helemaal op jonge leeftijd. Leer je kind omgaan met regels,discipline en respect voor hun tegenstander. Daar komen ze veel verder mee dan met het geblèr langs de lijn waarbij de kinderen denken: “Is dat mijn vader of mijn moeder? Ik schaam me kapot!” Kinderen moeten ook trots kunnen zijn op hun ouders en zich niet afvragen of papa en mama niet eens een bezoekje moeten brengen aan een of andere man met een witte jas die hun vervolgens pilletjes voorschrijft om weer een beetje normaal te doen.
Kom tot jezelf, of om met Geert Wilders en Mark Rutte te spreken: “Doe normaal man!”, ga er gelijk mee aan de slag, zodat we binnenkort weer allemaal kunnen zeggen: “Het is weer fijn langs de lijn.”
Net zoals vroeger !!!
Jan Linkerhof
09-03-2026
