Robert van Vliet, “Een eigenzinnige en soms eigenwijze veel scorende linkerspits”!
Momenteel is “oud-voetballer” Robert van Vliet 42 jaar, getrouwd met Mirjam en hebben samen 3 kinderen; Sophie, Lotte en Luca. Samen zijn ze nu directeur/eigenaar van het welbekende restaurant “De Haagsche Beek” aan de Machiel Vrijenhoeklaan 175.
Robert startte zijn voetballoopbaan in de jeugd van Quick.
Op de foto zien we Robert hier als jong ventje in de C1 van Quick
na in zijn B-junioren tijd verkaste hij naar GDA op het mooie sportpark aan de Madesteinweg. Bij die club zette hij zijn loopbaan voort in alle hoogste jeugdelftallen en natuurlijk ook in het hoogste senioren-team van de Rooms-Katholieken.
Ook speelde hij na zijn GDA periode nog voor GONA, SV Wateringse Veld/GONA en naderhand nog in een vriendenteam bij Semper Altius. Momenteel is hij nog actief in het 3e team van Velo. Robert was een echte linksbuiten, of in een 2 spitsen systeem één van de 2 spitsen. Voor veel verdedigers een lastige speler en moeilijk af te stoppen!
Als je Robert vraagt hoe hij zichzelf zou omschrijven komt er een hele nuchtere kijk. “Ik was een lastige en vervelende jongen die best irritant kon zijn voor (mede) spelers, trainers en scheidsrechters. Wel wist ik met grote regelmaat goals te maken en was elk jaar zo’n beetje de topscoorder”
“Ik had denk ik wel wat meer uit mijn voetballoopbaan kunnen halen, maar het op stap gaan (ja wie kent dat niet) en het vele werken maakten dit wat lastiger.” Natuurlijk komt ook voor hem altijd de vraag naar hoogte- en dieptepunten: “Gelukkig heb ik meer hoogte- dan dieptepunten gekend. Ik was weinig geblesseerd maar alleen de vele schorsingen die ik kreeg (meestal onterecht) zijn toch wel een smetje.” De hoogtepunten die ik toch wel graag zou willen benoemen:
1. de promotiewedstrijden
2.de kantine feestjes die er nu (bijna helaas) niet meer zijn.
3.de vriendschappen die ik heb overgehouden aan het voetbal.
Als hij terugkijkt op zijn voetbalverleden komen de volgende namen gelijk naar voren: “Dat zijn er best veel en zonder anderen tekort te doen noem ik er een paar; Mick Mallander, Wil Aandewiel en Ton Boevink”. “Laatstgenoemde is natuurlijk helaas veel te vroeg overleden.” “Ook heb ik het geluk dat ik met ongekend veel goede trainers heb mogen werken” “Elke trainer had zo zijn eigen kwaliteiten maar al deze trainers waren bevlogen, begaafd, intelligent, sociaal en bovenal gezellig!” Dit waren Albert van der Dussen, Martin van der Knoop. (nu trouwens mijn schoonvader), Marten Glotzbach, Edwin Grunholz, John Baven, Kees Kroon en Madjo Dewus. Stuk voor stuk kanjers en wat hebben zij mij veel geleerd!”
Hoogtepunten waren er zeker! Ik heb wel een aantal mooie wedstrijden mogen spelen, maar als ik moet kiezen dan is dat voor mij de wedstrijd Spartaan ‘20-GONA. De 1e wedstrijd werd het 3-3 waar ikzelf (helaas nog) niet bij was. Voor de 2e wedstrijd belde Madjo mij en Bennie Zemering op of we mee konden doen die zondag. We trainden die donderdag met 7!!! man. Zondags had iedereen de warming up gedaan (ik kwam die zondag pas om 13.45 aan, het was Moederdag en dan is het altijd druk in de zaak dus maakte ik mezelf klaar en begonnen wij aan de wedstrijd met voor mijzelf een mooie plek in de schaduw waar ik kon bijkomen J).
Bomvol was het daar, zeker 1500 man langs de kant. De 2e helft gingen we op karakter spelen, ruststand was 1-0 voor Spartaan. Jerry van Laar maakte de 1-1 vanuit een pingel en mijn persoontje de 1-2. Toen we dachten dat we er waren maakten Spartaan’20 de 2-2. Verlenging dus! Gerard Rust maakte in die verlenging de 2-3, ikzelf de 2-4 en Dominic Pondman de 2-5. Was echt een wedstrijd waar alles in zat!!
Wat was nou jouw absolute topteam uit jouw actieve voetbal periode!? Ik (Bob R) weet hoe moeilijk het is want die vraag is mij ook vaak gesteld om mijn top VUC-team (enige team waar ik gespeeld heb) neer te zetten. Dus zonder andere spelers tekort te doen hier Roberts team waar hij ooit mee heeft samengespeeld:
Beste keeper: Jaap van der Griend. Een beest in de goal die voor niemand bang was.
Rechtsback Patrick van der Berg, had longen als een paard en was onvermoeibaar. Verdedigend liet hij nog weleens een steekje vallen, maar compenseerde dat altijd met zijn aanvallende impulsen.
Mandekker: Dennis Lubout, verdediger pur sang. Heeft het nooit echt lastig gehad met een aanvaller. Won altijd alle kopduels en ging in de herfst van zijn carrière ook ineens scoren.
Libero: Max Kuijvenhoven, iemand die makkelijk een veel hoger niveau had kunnen spelen maar het allemaal wel prima vond.
Linksback: Bernardo Bor, kwam op deze plek naar mijn idee het beste tot zijn recht. Snelheid gepaard met een goeie dosis doorzettingsvermogen.
Op 6 Darryl Schaap, kon als geen ander lopen. Had een goed inzicht, werkte zich uit de naad zodat anderen kunnen floreren. Maar zonder hem kon dit niet.
Op 7 Ricardo Maal, was de meeste spelers een stapje voor. Dit kwam door zijn loopvermogen en het zichzelf nagenoeg altijd goed opstellen van zichzelf.
Op 8 Jeroen Barnas, iemand met wie ik zowel binnen als buiten het veld een geweldige klik had. Fantastische steek/cross pass, heerlijke vrije trap en geweldige humor.
Spits Dominic Pondman, een spits die zo ongelooflijk hoog kon springen en daarna zo keihard kon koppen. Iets was ik nog nooit heb/had gezien.
Op nummer 10 Jerry van Laar, een verschrikking voor tegenstanders en scheidsrechters, maar geweldig om in je team te hebben. Was aan de bal zo behendig, snel en wendbaar. Brak de wedstrijd vaak open met een assist. Linksbuiten Marvin Nieuwlaat, was een Duitser pur sang. Lag om alles te rollebollen, maar zijn andere kwaliteiten hadden gelukkig de bovenhand. Snel, wendbaar, neusje voor de goal en een echt aardige gozer. Maakte later furore bij Lisse en Scheveningen.
Robert speelt nu in een “vriendenteam” bij Velo. Tussen haakjes, en daar bedoel ik mee dat er nog minimaal 5/6 jongens bij dit team zitten die makkelijk in een 1e elftal mee kunnen draaien in een 1e of hoofdklasse. Zelf draag ik ook hier ook een steentje aan bij en mede door deze enorm leuke teamgeest zijn we al 3 jaar op rij kampioen geworden.
Zoals gezegd, Robert runt nu samen met zijn vrouw al wat jaren de Haagsche Beek. Een gezellig en leuk restaurant.
Bob Rijpstra
22-04-2026
