Als de dag van gisteren herinner ik mij het moment dat ik in februari 1996, bijna dertig jaar geleden, werd benaderd door het bestuur van VCS voor een gesprek om eventueel als hoofdtrainer aan de slag te gaan bij deze roemruchte Haagse club. Mijn contract was even eerder, laat ik het zo zeggen, niet zo chic ontbonden bij JAC. Daar had ik een vervelende nasmaak aan overgehouden. Dus was het buitengewoon geweldig dat er opeens een bolwerk als VCS aan de telefoon hing. Sterker, ik was zeer vereerd en trots dat een op dat moment eersteklasser mij benaderde.
VCS 1 kampioen 2e klasse B op 28 april 2002 na een 0-1 overwinning bij Laakkwartier. Bovenste rij o.a : John Petrici, Martin Bruin, Ed Kouwenhoven (assistenttrainer),Raymon van Dullemen, Dolf Gouda, Toni Coli, Koos Abrahamy, Bandy den Hollander, Ricardo van der Mark, Raymon Muiselaar, Mario de Boer en Hans Leijdelmeier (verzorger). Middelste rij o.a:Â Olav Goulooze, Tolga Akarsu, Sandro Tarantino, Tommy Sweinsberg, Sjaak Nederpelt(manager), Raymon Kos (leider) en Frans Timmermans (keeperstrainer). Voorste rij o.a: Dennis Bekking, Dave Goulooze (grensrechter) en Jan Linkerhof (trainer).
VCS was voor mij en vele anderen in de Haagse voetbalwereld een club van naam.
In mijn actieve carrière als voetballer heb ik een aantal keren tegen het team aan de Dedemsvaartweg gespeeld. Leuke bijkomstigheid, ik scoorde viermaal, waarvan twee doelpunten in een bekerwedstrijd en tweemaal in de twee competitieduels in de Tweede Klasse. Maar dit terzijde.
Trainer bij een club als VCS was toch wel iets aparts, zo heb ik dat aan den lijve ondervonden. Het ging bij Voetbal Club Sparta altijd over voetbal en zeker ook over de vervlogen tijden met al die spelers van weleer, die natuurlijk elke week nog beter werden dan zij al waren. Door alle selectie-elftallen werd er driemaal in de week getraind en het eerste elftal vaak ook nog op de vrijdag. De kantine zat dan vol met kaarters en biljarters, enorm gezellig. Dat betekende wel dat ik op vrijdag regelmatig laat thuis kwam, maar gezelligheid kent geen tijd, toch?
Helaas bestaat dat niet meer anno 2025, maar in die tijd hadden veel clubs hetzelfde karakter. Enorme bedrijvigheid en vooral gezelligheid in de kantine.
Opvallend was wel dat er toentertijd veel types bij VCS rondliepen uit de succesperiodes van de club van weleer. Die types wisten het vaak beter, teerden op hun bijdragen uit hun eigen tijd, toen alles natuurlijk beter was (waar heb ik dat meer gehoord!). Uiteraard waren ‘de types’ regelmatig zeer kritisch op mij, het was niet gauw goed.
Hadden we met 2-1 gewonnen na een zeer enerverende wedstrijd, dan was de kritiek dat we toch al veel eerder afstand hadden moeten nemen, of misschien wel een andere tactiek hadden moeten toepassen, of er waren wissels die anders hadden gekund.
Ja, ‘de types’ waren zeer aanwezig bij VCS. Toch heb ik dat nooit als vervelend ervaren. Hooguit een beetje irritant, want nakaarten heeft mijns inziens nooit veel zin, want iedereen heeft zijn eigen mening en visie op het spelletje. Die ‘vijfde colonne’ heb ik altijd gerespecteerd en hun (goed bedoelde) opmerkingen als bijzonder en vooral typisch Haags ervaren. Aan de andere kant, ‘de types’ hielden mij ook wel weer scherp.
In mijn jonge jaren waren er altijd en overal talenten bij de verschillende amateurclubs. Vooral de v.v. Rijswijk had een befaamde talentenfabriek. Veel jeugdspelers kwamen in allerlei vertegenwoordigende elftallen terecht, onder wie Ben van Dam, Perry Telle, Fred Bodaan en Raymon Baan.
Bij VCS liep een eerste elftal rond, dat bijna geheel bestond uit spelers uit de eigen jeugd. Liefst acht jonge talenten maakten destijds de overstap direct naar het eerste en juist dit elftal liet een geweldige indruk achter. Het leverde later zelfs vijf spelers af aan het betaald voetbal, wat in mijn herinnering nog nooit was voorgekomen binnen het Haags amateurvoetbal.
Richard van der Vaart, John van de Hoogenband, Gerald Sandel, Victor Tebbens en Onno Sterk, allemaal spelers uit hetzelfde team en uit de dezelfde jeugdafdeling van een club. Een enkeling met een tussenstap, maar dat maakte het niet minder mooi.
Als ik met mijn vriend, tevens trainer van het 2e elftal en mijn assistent bij het 1e, Ed Kouwenhoven, een zeer getruukte en behendige rechtsbuiten, op skivakantie ging, hadden wij het heel vaak over die periode.
Naarmate de avond vorderde en de drank behoorlijk naar binnen werd gegoten in een Tsjechische bar, werd het elftal van VCS elk uur sterker en de verhalen nog heroïscher. Vooral de voorzet van Ed werd met de minuut beter, die beschikte minstens over dezelfde magistrale traptechniek van David Beckham evenals diens beroemde schaar waar menig naaiatelier jaloers op zou zijn. Maar het maakte de avonden er niet vervelender op, integendeel. Ik moest daar vaak om lachen, maar toch intrigeerden zijn verhalen mij. Ik was dan ook voornemens om hier meer research naar te doen.
Helaas is er op internet niet veel te vinden over deze gouden periode van VCS. De enige informatie die ik heb gevonden, zijn een titel in de vierde klasse met dit elftal en later ook nog in de derde klasse, maar toen waren er al wat spelers vertrokken. En een geweldige 2-1 finalewinst in het beroemde HC Cup toernooi in 1985, op het eigen complex aan de Dedemsvaartweg tegen VVM, met meer dan 4000 toeschouwers, waar Ed Kouwenhoven de eerste treffer voor zijn rekening nam en Ben Bor de winnende maakte.
VCS had natuurlijk in die selectie meer goede spelers zoals Gerard van der Mark (later nog prof bij FC Den Haag), Mario de Boer, de gebroeders Max en Harald Tjaden, Gaston Taument, later een vaste waarde bij Feijenoord en het Nederlands elftal, Ronald Hes, Hans Tork, Martin en Ab Harteveld, doelman Alex Straten en nog wel een paar. Het was een generatie spelers die de club jarenlang veel plezier gaf en VCS als club op de Haagse voetbalkaart heeft gezet.
In die jaren werd er met ontzag en bewondering gesproken over de jeugdopleiding en seniorenselectie van VCS. En dat allemaal zonder te betalen, tenminste, ik heb nooit anders gehoord, al zou het zomaar kunnen. In de jaren na het ‘Ajax van Den Haag’, zoals de vereniging in de pers werd genoemd, steeg VCS naar grote hoogte en haalde het zelfs de Hoofdklasse, een prestatie van formaat. En dat begon dus eigenlijk allemaal met die Gouden Generatie.
Het is jammer dat een club als VCS in die hoedanigheid niet meer bestaat. Zelf ben ik blij dat ik het allemaal van dichtbij heb kunnen meemaken, een geweldig, traditioneel voetbalbolwerk, want ook in mijn periode had ik vele goede spelers tot mijn beschikking, zoals Bandy den Hollander, Maurice Hees, Jeffrey Pronk, Raymon Muiselaar, Sandro Tarantino, Raymond van Dullemen, Olaf Goulooze en natuurlijk clubicoon Mario de Boer en vele anderen.
VCS 1 seizoen 1983-1984 kampioen van de zondag 4e Klasse D
Ik kan alleen maar concluderen dat ik met enorm veel plezier en trots hierop terug kan kijken. VCS was in al die jaren een sieraad voor het voetbal in Den Haag. Vele voetballiefhebbers hebben het complex aan de Dedemsvaartweg meermaals bezocht en er fantastisch voetbal gezien.
De Haagse voetbalkenners en vooral ‘de types’ zullen het ongetwijfeld met mij eens zijn.
Jan Linkerhof
11-11-2025
